mood indigo op reis
van IJlst naar Wight
1-8 2008 (Cala de Roig-Cala de San Vicente, Ibiza, 24 mijl, NE 2-3)

Wakker worden, naar buiten en via de zwemtrap een plons in het verkoelende water, onder de zoetwater
douche, ontbijt en genieten van het uitzicht en de wegvarende boten. Wat wil een mens nog meer.
We vertrekken in de loop van de ochtend en moeten tussen de zuidpunt van Ibiza en een van de
eilandjes van het zuidelijker gelegen Formentera door. Daar zien we goed hoe druk het is: voortdurend
varen, nee stuiven, boten, vooral snelle motorboten met stoere knapen achter het stuurwiel en blote
vrouwen op het voordek, vaak ook met grote boeg-en hekgolf langs ons heen.
In de loop van de middag bereiken we de Cala san Vicente aan de oostkant van het eiland, van daaruit
willen we morgen door naar Mallorca. De Cala biedt een mooi uitzicht op beboste hellingen en een klein
strand met enkele terrassen en een hotel.
Wanneer het anker ligt en het ingraven door trekken maar ook visueel is geÔnspecteerd gaan we met de
bijboot aan wal, waar meer branding blijkt te staan dan gedacht! We houden het net droog. We genieten
op een van de terrassen met uitzicht op de geankerde boot, prachtig.
Er blijkt ook nog met de Wifistick, de aangeschafte buitenantenne om beter Wifi internet verbindingen te
maken een goede ontvangst van een cafť aan de wal waardoor we kunnen breedband internetten.

2-8 2008 (Cala de San Vicente, Ibiza- Cala Santa Ponsa, Mallorca, 48 mijl, E 4 afnemend 3)

De nacht is anders dan de dag: er komt een heel onaangename deining doorstaan en behalve de
kinderen doet niemand een oog dicht, zo liggen we te rollen achter het anker.
Wanneer we om 8.30 u vetrekken blijkt ook op zee met weinig (tegen-)wind een erg onaangename
korte golfslag te bestaan waar we de hele tocht wat hangerig van zijn. De wind neemt in de loop van de
dag wat af. Pf, blij als we er zijn. We ankeren in een drukke maar mooie baai (Cala de Ponsa) aan de
westkant van het eiland. Er wordt heel wat af gerecreeerd.


dit type moterboten beheerst het watersport
beeld op de Balearen
Cala San Vicente vanaf de boot
dezelfde cala vanaf de wal
Cala de Ponsa
zo wordt er (o.a.) gerecreeerd
en zo in de avond
3-8 2008 (Cala Santa Ponsa- Cala Carbo, 29 mijl zeewindje 2-3)

Het wordt voor de lezer wellicht wat eentonig, en in zekere zin is het leven hier ook zo maar het mag
nog wel even zo blijven. Met een licht briesje zelen/motoren we richting de zuidpunt van het eiland. Het
is inderdaad erg druk met op elke ankerplek een grote hoeveelheid boten. De Spaanse lijken vaak
huurboten of locals te zijn die vaak s'avonds de ankerplek verlaten waarna de drukte eigenlijk best
meevalt. Wij genieten er van.

en zo wordt gerecreeerd door de kinderen
verstilde Cala de Carbo bij ochtend
4-8 2008 (Cala Carbo-Cala d'Or, 15 mijl, zwakke wind)

Na telefonisch overleg lukt het zowaar een plaats in de haven van Cala d'Or te bemachtigen. We
wisten dat het duur was, het valt nog mee: 76 euro voor 1 nacht.
Na een paar uurtjes arriveren we in de Cala d'Or waar het -geheel volgens verwachting- erg druk is.
Vooral veel (erg) grote motorjachten; we moeten lang wachten voor we kunnen tanken en
manoeuvreer ruimte is er nauwelijks. We vinden uiteindelijk een plaats aan de kade, ongeveer waar
we 20 jaar geleden ook lagen. Een feest van herkenning. De marinero is vriendelijk en behulpzaam en
de registratie wordt vlot aan boord afgewerkt.
Een van de grote motorboten pikt met zijn schroef de mooringlijn van een zeiljacht dat met een ruk
van de kade wordt losgetrokken; het maakt indruk, de schade lijkt echter mee te vallen.
Bij het ontdooien van de koelkast tik ik wat stukken ijs los waarbij een lek ontstaat en het gas
sissend ontsnapt; een kleine ramp en grote stommiteit! Hoe houden we de komende dagen de boel
koud?
Morgen gaan we naar Sardinie, we willen er zijn voor het eind van de week, dan gaat het er
waarschijnlijk waaien, dus we laten Menorca voor wat het is. We willen ook wel vertrekken van het
decadente gedoe hier, daar hebben we niet veel mee.

5-8 t/m 7-8 2008 (Cala d'Or Mallorca-Alghero SardiniŽ, 245 mijl, zwakke variabele wind)

De trossen gaan om 11 u los en 11.30 u varen we de haven uit, met een paar grote zakken ijs in de
koelkast, in een rechte lijn naar Alghero aan de noordwestkust van SardiniŽ. De eerste uren met een
lichte zuidelijke bries, de zeilen er bij maar het neemt in de loop van de dag af en met de motor bij
sudderen we de goede kant op waarbij we Menorca op ongeveer 10 mijl ten noorden van ons laten
liggen. De motor gaat alleen nog uit als er gezwommen wordt.
Als al om 21 u de zon ondergaat blijkt er een kleine (nieuwe) maan te zijn die al snel onder is zodat
we een donkere maanloze nacht tegemoet varen; je ziet geen hand voor ogen hoewel de hemel met
talloze prachtig sterren is bezaaid. Wel weer even wennen! E is veel scheepvaartverkeer en weer
hebben we profijt van AIS en radar.
De volgende dag verloopt identiek, er wordt geslapen, gezwommen en uitkijk gehouden. In de middag
drijft een voorwerp bijna tegen de romp; het blijkt een grote zwemband waarin je kan zitten. Veel
plezier dus bij de zwempauze.
De 2e nacht is eveneens vrijwel maanloos, maar we zien van grote afstand het lichtschijnsel van
SardiniŽ.
In de haven van Alghero vinden we om 7.00 u een plaatsje aan de gastensteiger en als ik om 8 u naar
de havenmeester loop om in te checken legt hij zijn hand op mijn arm met de woorden: "relax, it is
your holiday, we can arrange it later". Anders dan we in Spanje gewend waren! Hij belt op mijn
verzoek met een monteur van koelsystemen en om 11 u komt deze langs. Een redelijk frans
sprekende aardige vent; hij kan het gemaakte gat dichten ("het zijn meestal de vrouwen die dat
veroorzaken") en opnieuw met gas vullen en het toestel werkt na een paar uur gelukkig weer.
Volgens de havenmeester komt morgen de mistral, de gevreesde noordenwind, er is een en al
bedrijvigheid om alle binnenkomende schepen een plekje te geven; benieuwd.

enigszins represenatief beeld van marina Cala d'Or
zonsondergang op de Med
in het gevonden voorwerp
haven van Alghero in de vroege ochtend
behouden aankomst vieren
8-8 t/m 9-8 2008 (Alghero)

Uitslapen en genieten van de stad, klusjes doen. Alghero is een behoorlijke stad met veel Catalaanse
invloeden, daterend van de 12e eeuw. De haven is groot en daarnaast is een groot strand . Het oude
ommuurde gedeelte is nog in redelijke oorspronkelijke staat en werkelijk prachtig om te wandelen en op
een terras te genieten van het uitzicht. De baai is groot en diep het is een erg toeristisch geheel maar wij
vinden dit een verademing na de blokkendozen-bouw in Spanje.
De haven ligt inmiddels tjokvol en de relaxte havenmeester is enigszins gestresst om alles op zijn plaats
te krijgen; bij verwachte harde wind wil natuurlijk iedereen de haven in vluchten. Het resultaat is een steiger
die vol ligt met veel (vooral Italiaanse) bedrijvigheid, het doet ons aan een drukke vakantiedag in de haven
van Vlieland denken. Ik doe wat motor onderhoud en vervang dieselfilters.
Op zaterdag 9 augustus wordt een huurauto geregeld en terwijl de wind inmiddels door de wanten loeit
(overal een waarschuwing 8) gaan we de omgeving verkennen. Via een kustweg naar Bosa, een aardig
plaatsje aan de kust met een oude citadel me prachtig uitzicht, Sassari, hoofdstad van de provincie en
universiteitsstad, deze vinden we slonzig, en ongezellig, naar Porto Conte en omgeving is weer
schitterend.
We besluiten de dag met een terras in Fertilia, vlakbij. Wanneer we in de haven terugkeren blijkt daar een
steiger-barbecue aan de gang en we worden van harte uitgenodigd. Maar het is al laat geworden en we zijn
vermoeid dus we laten het maar zo.

10-8 2008 (Alghero-Poro Contť, 8 mijl, NW 3-4)

We vonden het verblijf in de haven van Alghero heel plezierig.
Een kort tochtje, morgen vliegen Mark Pieter en Dirk terug vanuit Alghero; we kiezen een ankerplaats bij
Porto Conte, een heel klein plaatsje dat vlak bij de luchthaven ligt en vieren de laatste avond aan boord.
Van alle ankerplaatsen in de grote en prachtige Cala de Conte (en dat zijn er een flink aantal) is dit toch
wel een van de mooiste en rustigste. Al deze baaien hebben gemeen dat het water glashelder is. Het
wordt snel gewoonte om, wanneer we s'nachts voor anker blijven liggen, eerst onder water te kijken of
het anker zich goed heeft ingegraven, wat bij 10 meter diepte perfect is te zien!

gezellig drukke steiger met hoog Vlieland
gehalte
een van de straten in het oude Alghero
zicht op de haven met de oude stad er achter
zicht op de prachtige Cala de Conte
op onze ankerplaats
11-8 2008 (Porto Conte)

We blijven vandaag liggen: Dirk en Mark Pieter vliegen vanmiddag om 17 u, het is mooi weer en we liggen
prachtig, de mooiste ankerbaai tot nu toe, helemaal omsloten door land met prachtige contouren.
Om 14.14 u zetten we in meerdere bewegingen met de bijboot de gasten met hun spullen aan de wal en
het is alweer een hevig afscheid; deze keer te meer omdat we sinds 21 juni niet meer zonder gasten met
zijn drieŽn zijn geweest; het voelt toch wel leeg en we hebben er alle drie last van, Ewout het meest. We
gaan om hem te troosten een oorlogsfilm bekijken.
Er wordt voor morgenmiddag een windwaarschuwing gegeven in het gebied Lyon, een paar honderd mijl
verderop, maar ik ben er toch wat onrustig van, het kan hier erg spoken en morgen moeten we een eind
varen en een nauwe passage nemen (of 20 mijl om varen).

12-8 2008 (Porte Conte-Castelsardo, 52 mijl, SE 3)

Als we in de vroege ochtend wakker worden staat er al wat deining in de baai. We gaan ankerop en
eenmaal buiten is er een erg onrustige zee, hoewel het met de wind erg meevalt.
Op de motor gaat het naar het noorden en de 3 meter diepe Fornelli passage tussen 2 eilanden door
(daarmee bekort je de reis met 20 mijl) kan probleemloos met een inmiddels vlakke zee worden
genomen.
Nog een keer zwemmen en aan het eind van de middag lopen we Castelsardo binnen. Het is een aardig
vissersdorp met vriendelijke haven. Voor het eerst sinds 8 dagen weer een Wifi internet verbinding,
eindelijk; we hebben erg veel plezier van de wifi-stick.
In de avond blijkt er een barbecue op de haven; we sluiten aan, er wordt een of ander kampioenschap
gevierd, we doen wel mee. Dit is in een paar dagen ItaliŽ al de 2e BBQ, het is erg gezellig en we
schuiven aan.
Al met al zijn onze indrukken van dit deel van ItaliŽ prima. Het is wel topseizoen in het vaargebied en
dus druk.

13-8 t/m 16-8 2008 (Castelsardo)

We hebben gezien dat er vrijdag een stormachtige NW wind komt; we willen dus in de haven zijn.
Na wat getelefoneer is er nergens in de directe omgeving plaats zodat we besluiten een paar
dagen in Castelsardo te blijven; lekker ontspannen, tijd om de school van Ewout weer te starten.
De schoolboeken worden weer te voorschijn gehaald en we beginnen met aardrijkskunde,
geschiedenis en rekenen; vooral de eerste 2 vakken hebben Ewout's belangstelling
Na de siŽsta gaan we het dorp verkennen dat verrassend aardig is; het ligt tegen een rotshelling en
de vrij steile straten leiden naar de top waar zich een kasteel bevindt. Het heette tot 2 eeuwen
terug Castelgenovese toen het de belangrijkste verdediging voor de Genuezen was langs de
noordkust van SardiniŽ. De stad is bekend vanwege de geweven manden, o.a. voor de visvangst;
het uitzicht vanaf het kasteel is prachtig. Op een terras wordt de dag besloten met een hapje.
Op donderdag blijkt het toilet verstopt. Een onaangenaam klusje; de verstopping blijkt bij de
afsluiter naar buiten te zitten en ik ben een paar uur bezig de boel weer gangbaar te maken, maar
het lukt gelukkig.
Ewout doet wat huiswerk en moeder en zoon gaan nog eens de stad in om te shoppen. Ik
oriŽnteer me wat op een geschikte plaats voor de winter, we denken aan Preveza, tussen Corfu en
Levkas, er zijn daar 2 werven met een goede reputatie.
Vrijdag 15 augustus is het in de loop van de dag zwaar bewolkt geworden en het begint steeds
harder te waaien. We amuseren ons nog steeds prima, het is lekker rustig zo; het vouwfietsje
krijgt een onderhoudsbeurt.
Wanneer we s'middags het dorp in lopen zien we achter ons een zwarte walm: een boot in brand!
De dikke rook trekt over onze boot en we rennen terug om de bimini neer te halen om hem zo
tegen roet te beschermen. Wanneer we verderop bij de volop brandende motorboot kijken, die op
de kant staat, is de brandweer nog steeds niet gearriveerd, dat gebeurt nog eens een half uur later,
als de boot vrijwel uitgebrand is.


wachtend op het afscheid en de taxi
weer even wennen als enig kind aan boord
Fornelli passage
Castelsardo
Capo Caccia moest worden gerond, rechts de
diepe baai
barbecue in de haven van Castelsardo
magnifiek uitzicht vanaf het kasteel op de
rots
het brandende motorjacht
17-8 2008 (Castelsardo-Cala Liscia, 35 mijl, SW 4-5)

Op zondag is de wind voldoende afgenomen om te vertrekken. In noordoostelijke richting naar de straat
van Bonifacio, tussen Corsica en Sardinie door, waar de afstand tussen de eilanden nog maar 7 mijl
bedraagt en waar het altijd waait. Zo ook nu, er staat een verwarde zee en Marrie heeft er wat last van;
het zeilt echter prachtig. Aan de andere kant van de noordpunt is de zee mooi vlak en we vinden een
prachtige ankerplaats in Cala Liscia, juist voorbij de vernauwing vlak bij de Costa Smeralda, de
eilanden die bekend staan om hun prachtige vaargebied maar ook erg druk zijn in de zomer. Fameus
is de plaats Porto Cervo waar beroemdheden en vorsten elkaar ontmoeten en flaneren met
miljoenenjachten als speeltjes. Hoewel nieuwsgierig laten we de haven voor wat hij is.

18 t/m 19 -8 - 2008 (Cala Liscia- Rome, 138 mijl, var. 2-3)

We hebben besloten van hieruit over te steken naar Rome; een nachtje doorvaren over de Tyrrheense
zee, het is rustig weer en net volle maan geweest wat prettig is Met weinig wind op de motor laten we
SardiniŽ en de Smeralda archipel achter ons. De hoge contouren van de bergen van Corsica zijn nog
erg lang zichtbaar, wel 60 mijl uit de kust en we zien de zon daar prachtig onder gaan. Kort na
zonsondergang, het is nog schemer, schrikken we ons lam, zien op 100 meter van de boot de
contouren van een walvis, zeker zo groot als de boot zelf. We horen hem duidelijk hijgen en zien hem
water spuiten. Opgewonden, maar ook wel nerveus worden er foto's gemaakt; en wijken we maar een
flink eind uit, we willen liever geen botsing! Ik heb wel verhalen gelezen over aanvaringen met walvissen
met minder goede afloop, maar dat was op de Atlantische oceaan. Het is bekend dat er verschillende
soorten walvissen voorkomen in de Mediterranee, waarvan de Sperm Whale de grootste is, deze kan
wel 18 meter lang worden; de andere soorten daar worden niet meer dan een meter of zes. We zien
hem nog een tijdje achter ons log bewegen en een zeiljacht ongeveer een mijl achter ons maakt even
later ook grote omtrekkende bewegingen.
De nacht is rustig, weinig scheepvaartverkeer en een maan die aardig wat licht geeft. Voor het eerst in
maanden weer een trui aan.
We naderen de Fiumara Grande, de rivier van Rome naar zee, waar een aantal jachthavens liggen. De
entree is eigenlijk een beetje een oude bende, er liggen verderop een aantal jachthavens, we hebben
gereserveerd bij Porto Romano, een vrij nieuwe jachthaven. Deze blijkt echter wel duur, maar weinig
voorzieningen te hebben. Er zijn veel 40-meter boxen waar de rijken der aarde hun jachten afmeren.
Wij besluiten een nacht te blijven en morgen een andere haven te proberen: de Porto Turistico di
Roma, nieuw en met (naar het schijnt) alle voorzieningen inclusief zelfs een privť strand op het
haventerrein! Er is nog precies een plaats voor ons beschikbaar.

Cala Liscia bij avond
en de volgende ochtend
scheuren met motorbootjes bij La
Maddalena
de zoveelste zonsondergang, deze keer achter
de bergen van Corsica
de walvis (door Ewout Wally genaamd) vanaf
eerbiedige afstand in de avondschemer
ingang van de Fiumare Grande
20 t/m 24-8 2008 (Porto di Roma)

Al vroeg (nou ja, 9.30 u) varen we Fiumara grande uit en om de hoek ligt de grote marina Turistica di
Roma; 2 pieren die in het midden bij elkaar komen en je kan daar naar binnen. De haven bestaat dan
uit een linker en rechter gedeelte en daartussen een stuk strand; aan de kade een eindeloze rij shops
en restaurants. Hier houden we het wel een paar dagen uit, al blijkt er geen behoorlijke supermarkt
zodat het met de boodschappen weer een beetje tobben wordt.
Na het afmeren maken we klaar en vertrekken met de bus naar het station van het naastgelegen Ostia,
vanwaar we met de trein naar de metro van Rome kunnen. We beginnen met het Vaticaan en het
Pietersplein en raken daar onder de indruk van de schoonheid en de zeer bijzondere sfeer. De basiliek
wordt bezocht, het ziet er zwart van de toeristen; vervolgens een wandeling naar de Engelenburcht
(vroeger Mausoleum van Hadrianus), gebouwd 2 eeuwen na Chr. door keizer Hadrianus die het als zijn
graftombe wilde; dan steken we de Tiber over en is het Pantheon het volgende object, de enige tempel
uit de oude tijd (29 voor Chr.) die nog vrijwel intact is; Ewout is verrukt. Dan vervolgen we de wandeling
via het protserige nog relatief jonge Victoriaan (eind 19e eeuw), het Capitool, het Forum Romanum en
het Colosseum, dat we niet meer van binnen zien: te vermoeid. Vooral Ewout is erg onder de indruk
maar wij eigenlijk niet minder. Wat een stad. We hebben slechts een glimp opgevangen.
Donderdag en vrijdag worden vooral in de haven doorgebracht met onderwijs en klusjes als de was;
zaterdag gaat Marrie nogmaals de stad in, en bekijkt nog een aantal highlights.
Zaterdagavond wordt door Meteo France in het gebied Provence en Noord Corsica een
stormwaarschuwing 8-9 gegeven. Hier is het rustig maar er ontstaat wel een deining in de haven die tot
diep in de zondag aanhoudt en waarbij de boot aan de lijnen ligt te rukken.
Zondag 24 augustus arriveren onze vrienden: Djoeke, Eelco en Frederieke. Een goede reden om de
boot weer eens een grondige schoonmaakbeurt te geven en natuurlijk te foerageren. Tijdrovende
klussen. Rond 16.30 u arriveren de gasten, de drankvoorraad wordt flink aangesproken en er valt een
boel bij te praten. Ook Ewout is blij met de komst van zijn buurmeisje en ze kunnen het samen prima
vinden.
Morgen gaan we verder zuidwaarts.

impressie van een antal highlights; zie ook het fotoboek
25-8 2008 (Rome-Anzio, 27 mijl, W-SW 3-4)

Hoogste tijd om weer te vertrekken! Dat betekent betalen (bij deze supermoderne haven kan dat alleen
cash, de betaalautomaat op de haven doet het niet, een heel eind verderop in het centrum van Ostia
lukt het eindelijk) maar ook bijboot er achter, slangen en snoeren weg, loopplank bergen etc. We gaan
naar Anzio, 27 mijl zuidwaarts. Mooi, rustig weer, maar eenmaal buiten blijkt er toch een
onaangename deining te staan, mogelijk nog van de voorgaande dagen. Al snel moet voor Frederieke
de puts er aan te pas komen. Verder een mooie zeiltocht met zo'n 12 knopen halve wind.
Tijdens de aanloop van de haven van Anzio worden we opgeschrikt: volgens de kaart is de koers
correct en we zien de 2 boeien die we stuurboord aan moeten houden maar lopen toch aan de grond!
Er lopen wat kleine golfjes en we worden even opgetild en weer neergezet, dit gebeurt een aantal keren
tot we weer in dieper water komen; onbegrijpelijk! Gelukkig waren het steeds heel zachte landingen en
is er vrijwel zeker geen schade. De boeien staan op de kaart anders weergegeven dan in de tekening
van de (2 jaar oudere) pilot. De kaart is van dit jaar en deze klopt dus niet. Het is denkbaar dat de
aangegeven positie niet helemaal juist is, maar daarvan kan hier geen sprake zijn omdat die zo goed
verifieerbaar is op het zicht.
'The harbour of Anzio is a headache" schrijft Heikell in de
Italian waters pilot ; het vinden van een
ligplaats is tobben; en dat blijkt ook zo. Een grote vissershaven met in de hoek een kleine marina.
Alles vol, geen havenmeester, geen reactie op de marifoonoproep. We zoeken maar een plekje tussen
de veel grotere vissersboten aan de pier. Als we daar liggen zijn we dik tevreden: een mooi uitzicht op
alle passerende boten en even geen marina. De moeders gaan nog even met de bijboot met de
kinderen naar het strand en Djoeke komt drijfnat terug, het landen met de dinghy op het strand ging
even mis en ze haalde een nat pak. De vaders namen er intussen maar eentje aan boord.
Anzio is een levendige stad met gezellige promenade.
De havenmeester hebben we niet gezien.

genieten...
de haven van Anzio de volgende ochtend,
de vissersvloot is vertrokken
genieten...

26-8 2008 (Anzio-Terracina, 33 mijl, NW-SW 3)

Dinsdag is het de bedoeling te varen naar Felice Circeo, een haven vlakbij de Capo Circeo en de naam
is nauw verbonden met de mythologische Circe; het moet er mooi zijn maar de haven is vol en we
worden resoluut geweigerd; dan maar door naar de volgende: Terracina, die volgens de pilot sterk de
neiging heeft te verzanden.. Wanneer we er binnenvaren (met voldoende diepte) is er een pier waaraan
maar ťťn zeilboot ligt, dus wij er voor, maar dat zal vast de bedoeling niet zijn. We komen bij een
havenkantoor (van de Guardia Costiera) waar smetteloos wit geklede jongemannen de haven blijken te
beheren; we mogen blijven liggen na een hoop gesoebat (een kleine marina er vlakbij is vol) en hebben
er een prachtig plekje, wel een hoop bedrijvigheid met vissersboten en ferry's die vlak naast ons
afmeren (Snip en Snap genaamd) en hengelaars rond de boot die de hele nacht doorgaan.
Djoeke en Eelco gaan met de kinderen in de bijboot naar het strand verderop.

2 dagen met zo'n uitzicht
de lege kade van Terracina, slechts 2
zeilboten, de ferry li op de voorgrond
ferryboot Snip
27-8 2008 (Terracina)

We besluiten een dag te blijven: onze gasten kunnen van hieruit goed terug naar Rome en er is een
strand vlakbij.
Terracina is een levendig druk vissers stadje met veel verkeer maar ook sfeer. Er is veel toerisme van
locals en wij vinden het erg gezellig.
De ochtend naar het strand, dat valt nog niet mee, alles is privť en je bent er niet erg welkom, voor een
strandstoel betaal je fors en daarvoor mag je als buitenstaander alleen op de achterste rij zitten; dat
doen we dus niet en kunnen op een stukje strand van de naastliggende zeilschool terecht.
Een van de 2 laptops doet het niet meer. Vervelend, maar geen paniek, er is een volledige backup en we
hebben er nog een aan boord. Hopelijk houdt die het wel vol!
De dag glijdt voorbij en we gaan in de stad op een terras onze laatste avond vieren, heel ontspannen.

28-8 2008 (Terracina-Gaeta, 17 mijl, W 3)

We moeten alweer afscheid nemen van onze vrienden en na het ontbijt brengen we hen naar de bus die
aansluiting heeft op de trein naar Rome.
Er wordt gezwaaid en we gaan zoals zo vaak deze reis weer met zijn drieŽn terug naar de boot, maken
klaar en rond het middaguur gaan de trossen los.
We varen in alle rust naar Gaeta, een prachtige plaats in de baai met dezelfde naam. Er is wat meer
bewolking en het lijkt er even op dat het gaat regenen, maar het blijft droog.
De baai van Gaeta is ronduit prachtig met het oude stadje op de kaap; we meren af in de haven Nautica
Flavio Gioia en lopen nog even het stadje in. Nauwe, groezelige straatjes, open ramen geroezemoes,
mensen lijken geen behoefte aan privacy te hebben zoals wij. Maar het is alleraardigst. Morgen gaan we
het oude Gaeta bekijken

alweer een afscheid
Gaeta vanaf zee
nogmaals Gaeta vanaf het vasteland
29-8 2008 (Gaeta)

We benutten de ochtend om naar het oude stadsgedeelte te wandelen. Het is er erg mooi hoewel toch
niet zo als was gesuggereerd in de pilot.
In de loop van de middag varen we de haven uit en gaan vlak ernaast voor anker, dit vanwege de extreem
hoge ligtarieven. We liggen er echter ook prachtig met mooi uitzicht.

30-8 2008 (Gaeta- Porto Miseno, 38 mijl, W 1-3)

We vertrekken bijtijds op de motor richting de Golf van Naples. Er staat hierover veel te lezen in de pilot:
mooi, veel bezongen, maar ook: smog, vervuild, extreem druk en dito havens met als uitschieter het
eiland Capri.We besluiten Napels te laten voor wat het is maar vanuit Salerno te trachten Pompeii en evt
Herculaneum te bezoeken, dit is een must omdat het een prachtig beeld geeft van het leven in de
Romeinse tijd rond Christus; zoals bekend werd het verwoest bij de uitbarsting van de vulkaan Vesuvius
in 69 na Christus en onder een grote laag lava bedolven.
De tocht verloopt gladjes met lezen en genieten van de omgeving. In de loop van de middag ontstaat er
steeds wind zodat er gezeild kan worden, deze zwakt dan later weer af.
Eenmaal in de golf van Naples zijn we onder de indruk van de drukte daar: de Sneekweek op een warme
zomerse dag verbleekt er bij. Vooral snelle motorboten stuiven ons om de oren en talloze ferry's voeren
gasten af en aan naar de kleine eilanden voor de kust.
We waren van plan in een baai te ankeren (Porto Miseno) maar deze is zo extreem vol dat we er van
afzien en een baai verder kijken. Daar is het niet anders; dan maar naar weer een volgende, daar is het
nog gekker en uiteindelijk besluiten we maar terug te varen naar Porto Miseno en zien tot onze
verrassing dat bijna alle geankerde boten zijn verdwenen, kennelijk naar de thuishaven. Uiteindelijk
liggen we er prachtig (aleen) en hebben een rustige nacht; de volgende ochtend bij het ontwaken stuiven
de bootjes ons alweer om de oren. Zo gaat dat blijkbaar hier.

31-8 2008 (Porto Miseno- Salerno, 38 mijl, W 2-4)

Anker op en gaan maar weer. We steken de Golf van Napels over (15 mijl) waar het zicht zeer beperkt
is; dit schijnt met name te komen door de smog.
Van daaruit langs het veel bezongen eiland Capri, dat we laten voor wat het is en gaan de bocht om
richting Salerno. Als steeds neemt in de loop van de dag de wind toe en dan is het heerlijk zeilen.
We hebben geprobeerd een plaatsje in de haven te bemachtigen maar veel telefoontjes leveren
doorverwijzingen op naar een ander nummer dat dan weer niet wordt opgenomen etc.
Wanneer we uiteindelijk aankomen in de grote haven zien we een marina die slechts half gevuld is.
Oproepen met de marifoon geven geen reactie. We meren maar ergens af en gaan er van uit dat het
wel zal lukken, maar dat is te optimistisch. Veel kleine kantoortjes die er slonzig uitzien, niemand
spreekt anders dan Italiaans en uiteindelijk wordt me te verstaan gegeven dat er geen plaats is.
Aanhouden heeft geen zin merk ik wel. Marrie gaat ook nog op onderzoek uit en er blijkt aan de
buitenkant van de pier ook een haventje waar zij het weer voor elkaar krijgt. Gelukkig, het is wel
tobben met die ligplaatsen. Juist als we wegvaren meren er Belgen af met hun boot die er laconiek
onder zijn en de Italianen gewoon niet serieus nemen; als er ergens een plek vrij is gaan ze er
gewoon maar liggen. We moeten maar wat flegmatieker worden vinden we zelf.

volle bak in Porto Miseno op de ankerplaats
de baai van Napels
het beroemde eiland Capri