mood indigo op reis
van IJlst naar Wight
1-6-2008 (Muros-Byona, 40 mijl, NNW 3-4)

We zijn vanochtend vertrokken om 10.30 u, het is wat meer bewolkt dan gisteren met een licht briesje.
Na ongeveer 2 u is er voldoende wind om alleen op de zeilen te varen en we beseffen dat we weer een
prachtige zeildag hebben met 6-7 knopen voor de wind: heerlijk! Het is bijna gewoon geworden dat er dolfijn
en om de boot zwemmen en elke keer geeft het toch wel geestdrift bij de bemanning.
Bayona is onveranderd prachtig. Ligt in een schitterende baai in de Ria de Vigo; er zijn wel marina's bij
gekomen maar dat doet er weinig aan af vinden wij. We gaan in de yachtclub een borrel drinken; deze is
niets veranderd sinds 19 jaar geleden toen we hier met de boot van mijn broer John waren: het is er sfeervol
met fraai uitzicht en een sjiek interieur met grote leren fauteuls.
Het navigeren met het programma Geonav PC nav verloopt prima, het heeft veel mogelijkheden en we
hebben veel plezier van het buitenscherm waarop de navigatie info is af te lezen..


helemaal wennen doet het nooit
genieten met een lopend windje
zicht vanaf de fraaie jachtclub op de baai
3-6 2008, (Bayona)

Op maandag 2 juni hebben we een luierdag ingepland; het is half bewolkt en als de zon doorkomt is het
heerlijk warm.
Wat doen we zoal op zo'n dag: vooral in de middag constateren dat hij voorbij vliegt. In de loop van de
ochtend een ontbijt; er moet gefoerageerd worden; controle of er bijzonderheden zijn met de boot,
internet (website, mail etc), de school van Ewout. De boot moet worden schoongemaakt. Er volgt een
kappersbezoek waarbij wij beide door 2 Spaanse zussen worden geknipt; tijdrovend maar wel leuk:
Ewout blijft zitten wachten en lezen. Een van de kapsters (die geen engels spreekt) heeft een zoon van
de leeftijd van Ewout en met handen en voeten worden de kinderen, het onderwijs systeem etc
besproken. Voor we het weten zitten we ver in de middag en we besluiten, mede gezien de prachtige
omgeving, nog een dag te blijven voordat we afscheid moeten nemen van dit prachtige vaargebied. We
hebben lang niet alles gezien maar er moeten nu eenmaal keuzes worden gemaakt.
Zo gaat het ook op dinsdag 3 juni: ontbijt, de mails en website controleren, hardlopen, en een wandeling
langs de kustroute, prachtig.
Het internet contact is een hoofdstuk apart: je kan niet meer zonder als je langere tijd weg bent (email,
eigen website, maar ook het weer en nautische informatie via websites; contact met de school van
Ewout). Maar het valt niet altijd mee: we hebben een modem zoals eerder beschreven; handig en
bruikbaar maar als je serieus wilt internetten is een breedbandverbinding onontbeerlijk. Deze is vaak via
de z.g. wifi hotspots wel beschikbaar, soms tegen extra betaling, soms bij de havenprijs inbegrepen,
maar daarmee ben je er vaak nog niet: meestentijds ligt de boot net te ver van de hospot om een goede
ontvangst te hebben en moeten we met de laptop op de wal een plekje zoeken waar de ontvangst beter
is, maar het scherm slecht zichtbaar in daglicht, geen stopcontact voorhanden waardoor het geheel snel
uitvalt enz. We hebben spijt niet in Nederland een speciale wifi-antenne te hebben aangeschaft die het
signaal versterkt maar in het buitenland nog moeilijk te verkrijgen is. Maar wat mopperen we: het leven is
hier prachtig!

Morgen gaan we naar Portugal.

4-6 2008 (Bayona-Leixoes, 62 mijl, NW 3-4)

Om 8 u in de ochtend maken we los in Bayona en varen vlot de baai uit. Binnen een half uur liggen we
fors te dansen op een stevige deining met eerst nog weinig wind; het zonnetje schijnt, het is nog wel fris
maar verder een aangename tocht. De wind neemt in de loop van de dag toe tot NNW 4, een prachtbries
om lekker voortgang te maken op de zeilen. Eerst me uitgeboomde genua, vanwege draaiende wind en
klapperen wordt deze later weg genomen. De kustlijn wordt allengs lager waarbij de hogere contouren
meer landinwaarts liggen. De tocht verloopt voorspoedig en gemakkelijk en rond 18 u komen we aan in
Leixoes, een grote zeehaven met in de noordhoek een marina; we worden daar door maar liefst 3 man
opgevangen. Het geheel ziet er wat verlopen uit en er liggen niet al te veel jachten. We worden
vriendelijk te woord gestaan door de receptie. Zoals al in de verschillende informatiebronnen staat (en
wat ik me herinner van destijds) is de bureaucratie hier wat groter: allerlei informatie (paspoorten,
verzekeringsbewijs, bootpapieren, serienummer van de motor etc) moet worden verstrekt. Wifi is er nog
niet doorgedrongen.

5-6 2008 (Porto)

We foerageren in Leixoes (nog een hele klus gezien afstand tot supermarkt en gezeul met drinkwater)
en gaan naar Porto. (je kan daar met de boot niet goed komen, te ondiep) De ochtend is het nog
regenachtig maar de voorspellingen goed en de zon breekt al snel door.
Een wandeling van 20 min brengt ons bij de metro en een rit van een half u in het centrum van Porto,
bekend om de Port met grote port/sherry-huizen als Sandeman.
Het is een fraaie stad waar veel is te zien en het is zo ongeveer de eerste echt toeristische plaats op
onze trip. Een groot deel van de stad is werelderfgoed;er zijn talloze musea en andere
bezienswaardigheden, waaronder de beroemde Ponte Dom Luis, brug over de Douro, ontworpen door
Gustaf Eiffel. Het is de 2e stad van Portugal met bijna 1 miljoen inwoners.
Heerlijk door de stad kuieren, terrasje pakken en indrukken opdoen. Het is overduidelijk dat ook hier de
voetbalkoorts heeft toegeslagen; overal hangen Portugese vlaggen.
We besluiten het bezoek met een etentje in de stad met uitzicht op de rivier de Douro met Marius en
Ellen, die ons morgen gaan verlaten; Marius na 4 weken, Ellen na een week. Het was zeer geslaagd,
we zullen jullie missen en vooral ook Ewout zal het verder zonder zijn suikeroom en -tante moeten doen.
Ewout krijgt tijdens het diner nog volop aandacht van de obers die met hem discussiëren in het Engels
over het aanstaand kampioenschap van Portugal bij de EK. Ze weten opmerkelijk veel over het
Nederlandse voetbal.


enigszins panoramisch beeld van de schitterende baai van Bayona
eindelijk zwemmen...
zicht vanaf ponte Dom Luis west
zicht vanaf ponte Dom Luis Oost
over de Douro
een van de talloze nauwe straatjes
het goede leven
6-6 2008 (Leixoes-Figueira da Foz 64 mijl, NW 3-4)

Hartelijk afscheid in de haven van Leixoes. Een flinke tocht met matige deining (toch altijd zo'n 2 meter) en
rustig briesje 3-4. De dag vliegt voorbij met lezen, luieren, navigeren, huiswerk van Ewout en wat schrijven voor
de website.
Figueira da Foz is een behoorlijke stad die niet al te veel sfeer uit straalt.
Er zijn hier nog opvallend weinig bezoekende jachten, waaronder een Nederlands jacht dat de volgende
ochtend al vroeg is vertrokken. We doen boodschappen in een alleraardigste indoor markt waar van alles is te
krijgen en het is een zeer levendig geheel en de vis is er spotgoedkoop.
We vertrekken zaterdag 7 juni in de loop van de ochtend naar Nazare, een visserstad 35 mijl zuidelijk. Er waait
een matig briesje 3-4 en het zeilt heerlijk.
Het valt op dat, hoewel er best wel deining staat (al gauw 1,5-2 meter) Marrie nergens last van heeft (en Ewout
al helemaal niet), het gaat hartstikke goed en blijkbaar slingert ze toch steeds meer in. Ze gebruikt alleen als
ze het niet helemaal vertrouwt een pilletje.
Nazare is een behoorlijk grote haven en stad met 2 piepkleine marina's die er erg ongezellig uit zien. Binnen
10 min is er een geüniformeerde Portugees die de paspoorten moet zien. Het kantoor van de marina is het
weekend gesloten; we moeten betalen bij de bewaking van het grote hek van het havencomplex, een
smoezelig bewakingshokje. De stad is (hoewel interessant) te ver en morgen willen we vroeg varen.


8-6 2008 (Nazare-Peniche, 22 mijl, N 5-6)

Een goed Engels sprekende Portugees maakt een veelbetekenend gebaar als we vertellen naar Peniche te
vertrekken: slechts een langssteiger en vaak vele rijen dik. Ik denk dat het wel meevalt, het is nog steeds
voorseizoen. Een van de heerlijke dingen van deze reis is dat er in alle havens plaats is. (tot de grote
vakantie ook hier begonnen is).
Zeker is wel dat het stevig waait, z'n 5-6. Er staat ook een flinke deining en helaas is dit teveel voor Marrie,
die voor het eerst deze reis te kooi gaat met een afwasteiltje. (geen pil geslikt); maar ze houdt het droog. Het
gaat er inderdaad stevig aan toe en met een vaart van 7,5 knopen wordt zelfs gereefd ondanks ruime wind.
De zee is ook flink onstuimig en Ewout heeft werkelijk nergens last van, hij rommelt wat en leest wat.
Om 12.30 u ronden we cabo Carveiro, een flink instekende kaap die veel extra wind geeft volgens de
informatie; het valt echter mee en om 1300 u varen we de haven van Peninche binnen en meren af aan de
eerder genoemde dwarssteiger. Een Portugese passant komt ons vertellen dat er waarschijnlijk vanmiddag
nog een wedstrijdvloot komt afmeren, dat was gisteravond ook zo, ze lagen toen 5 dik. We zien het wel.
Peniche was ooit een van de sterkste zeevestingen van Portugal en nu nog een behoorlijke vissershaven. Wij
vinden het geheel wat groezelig maar wel sfeervol.
Het is er een drukte van belang, veel volk op de kade, allemaal standjes etc.; het is niet geheel duidelijk
waarvoor.Later blijkt dat er een paar lange afstand zwemmers arriveren. De kade ziet zwart van de mensen.
We gaan op een terrasje kijken naar Portugal-Turkije. Het valt op dat er maar weinig TV's aan staan. Ewout
loopt met een grote Portugese vlag. Echter…de wedstrijd is gisteren al gespeeld! (en gewonnen door
Portugal). Foutje! Morgen beter, dan speelt Nederland.


9-6 2008 (Peniche-Cascais, 45 mijl, N 4)

Een werkelijk ideale zeildag. De wind is flink afgenomen, de zee rustig en de zon schijnt volop. Beter kan het
niet. Zo moet het passaat zeilen zijn. Lezen, Ewout wat helpen bij zijn school opdrachten, zeilen bijstellen en
vooral genieten. Zo'n dag zou wat mij betreft heel lang mogen duren en ingelijst worden maar vliegt helaas
voorbij.
We liggen s'avonds afgemeerd in de marina van Cascais. Deze marina is vrij nieuw en indrukwekkend ruim,
fraai opgezet en georganiseerd. De prijs is navenant: de hoogste die ik ooit betaalde voor een nachtje in de
haven; maar je hebt er wel wat voor: de voorzieningen zijn perfect.
We vinden al snel een restaurant waar de wedstrijd Nederland- Italië kan worden gezien en we genieten volop
van de klinkende overwinning.

de deining is moeilijk te fotograferen; hij
is er wel!
het stikt van de vis in de havens, zo voor
de grijp maar vangen lukt niet!
de gezellige markt in Figueira da Foz
gelegenheids supporter !
cabo Carvoeiro
doorkijkje in de citadel van Peniche
de baai
doorkijkje vlak achter de marina
10 en 11-6 2008 (Cascais)

Een paar dagen rust, heerlijk genieten van het dorp, het mooie weer etc.
Al rommelend ontmoeten we Joop, een 69 jarige Nederlander, die een
delivery doet, een schip in opdracht
van de eigenaar van Ibiza naar Nederland brengt. Hij is zeer ervaren, heeft met zijn Pinta, een aangepaste
Contest 34 in 1996 rond Kaap Hoorn gezeild (schijnt toen wel in de Zeilen beschreven te zijn, kan me vaag
iets herinneren). Hij moppert over de slechte staat van het nog maar 9 jaar oude jacht, er mankeert van alles
aan, vooral de motor en heeft veel oponthoud; leuk weer een Nederlandse zeiler te ontmoeten. Hij krijgt
overmorgen een opstapper uit…IJlst! (we kennen hem niet).
Op woensdag 11 juni besluiten we nog een dagje te blijven, het is hier zo lekker ontspannen en alles is
dichtbij; Ewout vermaakt zich prima op het strand. Het is inmiddels aardig heet geworden en dat zal de
komende periode zo blijven naar het zich laat aanzien. Na het gebruikelijke schoolwerk ben ik nog een aardig
tijdje bezig met een klusje als de reparatie van de opblaaspomp van de bijboot (waar je al druk mee kunt zijn).
We kijken op het terras naar de wedstrijd Portugal-Tsjechie (3-1). De barjuffrouw weet Ewout een Portugees
voetbalshirt aan te smeren en de eigenaar zegt dat als hij het koopt, Ronaldo zal scoren. 10 minuten nadat
hij het shirt heeft aangetrokken scoort Ronaldo 2-1. De tent staat op zijn kop. Na afloop is het in Cascais een
gekkenboel: het ziet zwart van de mensen en het gejuich en getoeter gaat nog uren door. Ewout doet van
harte mee en krijgt de nodige aandacht met zijn outfit en vlag.
Na wat boodschappen besluiten we de avond op een terras met pizza waar we in contact komen met een
Nederlands stel waarvan de mannelijke helft 3 jaar in dit gebied verblijft voor de Nato. Erg geanimeerd.

12-6 2008 (Cascais-Lissabon, 12 mijl, N3)

Na het ontbijt worden de trossen los gegooid en varen we de marina van Cascais uit. We willen nog even
bijtanken, maar dat kunnen we vergeten: 'big problem, sir', de vrachtwagenchauffeurs staken en er wordt
geen dieselolie meer afgeleverd in heel Portugal. Men zegt dat het morgen over is, we wachten maar af
en hebben nog wel wat in de tank.
Met een licht briesje varen we tegen de stroom de Taag op. Ik heb dat in 1989 ook gedaan en het is toch
weer indrukwekkend om opnieuw mee te maken: de weidsheid van de rivier, de Torre de Belem en het
enorme standbeeld van Hendrik de Zeevaarder. Er zijn een vijftal marina's, maar we kunnen maar in een
ervan terecht, de doca de Àlcantara. Deze ligt ruim voorbij de imposante en zeer lawaaiige brug.
Vlak na ons meert een jacht af met Nederlandse vlag, het is een kleine oude en verwaarloosd uitziende
stalen Van de Stad van 9 meter. Er zitten 2 Fransen op, vermoedelijk vader en zoon. De zoon spreekt
redelijk Nederlands; hij blijkt een Nederlandse vriendin te hebben en heeft deze boot van daaruit hierheen
gevaren. Ze zijn even lang onderweg als wij. Hij wil de komende winter de Atlantische oceaan oversteken
en via de inland waterways vanuit Florida naar New York varen. Deze boot was absoluut de
allergoedkoopste die hij kon vinden, zodoende. Hij is vertaler (Frans-Duits) en werkt aan boord, verstuurt
zijn werk per mail.
Ik ben altijd weer onder de indruk van dit soort mensen die een weg weten te vinden om hun droom te
verwezenlijken en heb daar diep respect voor.
Het ontmoeten van al die vogels van verschillende pluimage die allen een eigen verhaal hebben is
absoluut een van de boeiende aspecten van deze reis.
We maken nog een wandeling en besluiten de avond met zijn drieen met kaarslicht in de kuip.

zelfstandig motoren, heerlijk!
Hoera! Portugal scoort.
zo reed men in de stad rond
Hendrik de Zeevaarder
Brug over de Taag
het was een warme dag!
13-6 2008 (Lissabon)

In de loop van de ochtend nemen we de tram, die vlak bij de jachthaven stopt en ons in 10 minuten naar
het drukke centrum van de benedenstad (Baixa), Rossio, brengt. We wandelen over het grote Praça do
Comércio, plein met standbeelden van koning Aphonso; de imposante gebouwen van de Rossio en nemen
de lift naar de bovenstad (Bairro Alto) met de beroemde elevador de Santa Gusta (lift) ontworpen door
Eiffel. Vanuit het plateau daarboven heb je een fantastisch uitzicht rondom. Daar lopen we een aantal
nauwe straatjes door en gaan met het 100 jaar oude trammetje terug naar beneden waar we op een plein
een terrasje pikken voor de lunch.
We lopen door het centrum terug naar het startpunt en nemen van daaruit de bus lijn 194 naar het Expo
gebied. Deze lijn moesten we hebben was ons verzekerd bij het info centrum; na 20 min. wachten zitten
we dan in een erg volle bus die ons in 3 kwartier door de buitenwijken van Lissabon voert; we twijfelen of
we goed zitten maar worden gerustgesteld. Het ziet er allemaal wat armoedig uit met talloze grauwe
flatgebouwen. De wereldexpositie (uit 98?) is indrukwekkend ruim opgezet en met fraaie futuristische
gebouwen. We bezoeken het Oceanario, een soort groot zee-aquarium met talloze zeedieren en veel
informatie over de oceanen, vooral Ewout houdt het eindeloos vol wanneer wij aardig afgepeigerd raken.
We besluiten met het kijken naar de wedstrijd van Oranje tegen Frankrijk De eerste helft in een Ierse pub
waar men meewarig opkijkt als we juichen voor het eerste doelpunt en na rust in een andere bar met een
groepje Nederlanders die veel sfeer maken en Ewout een oranje zonneklep op zetten. Genieten.
Uiteindelijk met de taxi terug naar de boot.


14 en 15- 6 2008 (Lissabon-Sines, 58 mijl, NW 3-4 en Sines-Lagos, 78 mijl, NW 3)

Hoewel er natuurlijk nog oneindig veel is te zien in de Portugese hoofdstad besluiten we toch verder te gaan:
er is wat minder weer op komst, we willen in de Algarve wat extra tijd hebben om een bimini (zonnetent) te
laten maken en we vinden de haven waar we liggen onprettig, lawaaiig.
Dus de trossen los en met een gebruikelijk briesje naar Sines. Het is werkelijk opvallend veel frisser (10
graden?) dan de afgelopen dagen en de trui moet aan ondanks de zonneschijn; de wind is onveranderd en
het zeilen nog steeds fantastisch.
Sines heeft een nette marina; we hadden liever geankerd maar dat kan hier niet. We besluiten morgen
meteen door te gaan naar Lagos, een flinke tocht met passage van de beruchte Kaap St Vincent (Cabo Sao
Vicente).
Het is voor het eerst sinds 2 weken bewolkt met een licht NW briesje; later in de ochtend komt de zon er
weer bij en wordt het aangenaam. De wind valt weg, veel motoren.
Bij de kaap is het rustig, maar na het ronden ervan begint het toch nog een kracht 5 uit het noorden te
blazen en stuiven we halve wind, zonder deining, met 7,5-8 knopen halve wind richting Lagos, heerlijk.
De marina is duur maar prima. Veel internationale boten. We eten een pizza en gaan morgen op zoek naar
een zeilmaker.


geconcentreerd sturen op het kompas onder
supervisie
Cabo Sao Vicente
Praça do Comércio
Elevador de Santa Gusta, ontworpen door Eiffel
deze jongens zijn geinteresseerd in een
blond koppie
16 t/m 18 -6 2008

Maandag 16 juni is het bewolkt, enigszins regenachtig en fris; als de zon er niet bij is schat ik de
temperatuur in dit mediterrane klimaat niet hoger dan een graad of 20.
We ontmoeten gepensioneerde Engelse buren die al een paar jaar met hun Moody 40 in deze haven liggen.
Toevallig laten zij ook een bimini maken door een goede Braziliaanse zeilmaker. Hij zou gisteren
langskomen om de boel te plaatsen, nou ja, het is hier Portugal, nietwaar. Misschien vandaag en anders
morgen. Ze zullen hem vragen ook bij ons langs te gaan. Hij schijnt geweest te zijn toen wij van boord
waren, we hebben hem niet meer gezien. Wij willen wel graag iemand waarmee je afspraken kunt maken,
het moet binnen een week klaar. De avond drinken we een
night cap met hen en we krijgen veel informatie
over de omgeving hier. Het is wel duidelijk dat het een erg populair gebied is, veel overwinteraars, vooral
Engelsen, en dat het in de zomer druk is. Er blijken nog veel fraaie plaatsjes in de omgeving aan riviertjes
waarvan we niet af wisten, dus nog veel te doen.
Op dinsdag 17 hebben we om half 10 een afspraak met een hier bekende zeilmaker en hij is stipt op tijd. Na
zijn offerte gaan we akkoord en hebben vertrouwen. Benieuwd!
Het dorpje Lagos blijkt verassend sfeervol hoewel erg toeristisch en we kijken op een dorpspleintje met veel
oranje naar de wedstrijd Nederland-Roemenie.
Voor wat er verder gebeurt tijdens deze dagen van afwachten is er eigenlijk maar een woord: GE-NIE-TEN.
Het weer is inmiddels ideaal, temperaturen van 27 graden, niet te heet dus, en zonnig. We klussen wat aan
boord, Ewout doet zijn huiswerk en speelt rummikub met de Engelse buurvrouw; hij zwemt in het zwembad
van het nabijgelegen hotel en heeft al 2 Ierse vriendjes. Hij begint zich al aardig te redden in het Engels en is
totaal niet verlegen.

doorkijkje in Lagos
na de overwinning tegen Roemenie
19 en 20 -6 2008 (Lagos)

Eigenlijk meer van hetzelfde: Ewout zwemt; de buizen van de bimini worden gebracht en op vrijdag 20 juni
geplaatst.
We gaan donderdagmiddag met de dingy naar buiten en varen vlak achter de vele toeristenbootjes aan
langs de zandrotsen ten westen van het stadje. We zijn onder de indruk van de schoonheid ervan: ruwe
rotsen met grotten of uitgesleten gaten waar je zo onderdoor kunt varen (met rustig weer). Prachtig. We
laten ons daarna bij een strandje aanspoelen en na een uurtje of wat keren we terug de haven in.
De internet sessie brengt ons de mail van Yachtcontrol dat ze onze klacht terecht hebben gevonden en een
alleszins redelijk bedrag retourneren. Dit wordt door ons uiteraard zeer gewaardeerd en we voelen ons nu
serieus genomen door hen. Er is tevens een nieuwe versie van hun programma waarmee de problemen
opgelost moeten zijn. We zijn intussen helemaal gewend aan het Geonav programma maar gaan het
natuurlijk wel uitproberen.
Een teleurstellende kwart finale van Portugal, hier is het feest nu voorbij.
Vrijdag wordt de bimini afgemaakt: het ziet er prima uit. We zijn heel tevreden over het geleverde werk, zie
de foto hieronder. We kunnen weer verder.

Lagos heeft ons hart gestolen. Een nette, verzorgde marina, plezierige sfeer onder de yachties, aangenaam
weer en een alleraardigst stadje.
Hier komen we vast nog eens terug.

We zijn nu 2 maanden onderweg. We zijn aan ons vrije leven gewend geraakt, hoewel het besef van de
eindigheid ervan altijd onder de oppervlakte suddert.
We zijn perfect gelukkig met dit bestaan en alleen Ewout geeft af en toe aan dat hij zijn vriendjes mist.

21-6 2008 (Lagos-Albufeira, 20 mijl, vrijwel windstil)

We worden wakker met dikke mist rondom; geen 50 meter zicht en windstilte. In de loop van de ochtend
trekt deze op en we sudderen op de motor in een paar uur naar Albufeira waar Robert en Bouwien aan
boord komen; borrelen, bijpraten en gezamenlijk het debacle van het Nederlands elftal bijwonen. Een
terechte nederlaag, luidt onze analyse.

prachtige zandrotsen, je kunt er onderdoor
varen
ze springen er boven af, wij kijken vanaf prive
strand toe
de bimini staat er op
happy hour met onze gasten
klaar voor de wedstrijd!
en wij ook!
22-6 (Albufeira) en 23-6 2008 (Albufeira-Faro, 24 mijl, W-NW 3)

We besluiten een dagje acclimatiseren in te lassen en na de gebruikelijke start van de dag gaan Robert
en Bouwien met de bijboot naar buiten om de zandrotsten te bekijken met de kinderen. Er is echter teveel
deining en ze zwemmen wat binnen de havenhoofden aan een klein strandje. Marrie en Bouwien zijn hier
1n 1991 geweest en vinden het erg leuk het stadje nog eens te bekijken en herinneringen op te halen.
De middag lopen we het dorp in, een geweldig toeristisch gebeuren met talloze terrasjes en
souvenirwinkeltjes; grote aantallen soms nog witte maar ook vaak roodverbrande lijven en veel dikke
buiken. Met een Nederlandse krant (volop te krijgen hier, veel Nederlanders) hebben we een aangenaam
middagje op een terrasje, de kinderen amuseren zich opperbest op het strand.
Maandag 23-6 gaan de trossen los voor een stukje naar de laguna van Faro.
Faro heeft geen eigen haven, het ligt een 4 mijl landinwaarts en er is een ingang bij Cabo de Santa Maria.
Er is daar voldoende diepte maar verderop is het oppassen; je moet de buitenbochten wat nemaen en we
komen bij een laguna die ons aan het wad doet denken en pikken daar een mooring op. We liggen hier
werkelijk prachtig met nog een dozijn andere jachten om ons heen op vlak water (waar nog wel een
stevige stroom staat). Zie ook de foto's.
Je kan naar een strandje vlakbij varen met de bijboot, hetgeen Bouwien met de kinderen doet en de rest
gaat naar de stad ongeveer een halve mijl over ondiep water om te foerageren.
Er is in deze behoorlijke stad geen haven, wel een piepkleine marina met alleen heel veel motorbootjes
met bb motor die onder een lage vaste spoorbrug door moeten om eruit te komen.
Terug aan boord genieten we van een prachtige avond en zonsondergang.


de omgeving verkennen
zicht bij avond in de laguna
volgende ochtend: vanaf strandje met zicht
op de boot en Faro op de achtergrond
24 en 25-5 2008 (Faro-Tavira, 24 mijl, W3 en Tavira-Vila real de San Antonio, 22 mijl, NW 2-3)

Op dinsdagochtend wordt er gezwommen en nog wat rondgetoerd alvorens we in het begin van de middag
bij ongeveer laagwater ankerop gaan en naar buiten varen. De berichten over het weer zijn als steeds erg
aangenaam: stralend, vrij warm maar niet te heet en een aangenaam briesje uit het NW tot W. Wat wil een
mens nog meer!
We sudderen lezend, zeilend en met Robert wat kleine klusjes uitvoerend met de motor een beetje erbij
naar de volgende laguna: Tavira. Een klein plaatsje achter een eilandje voor de kust waar je goed beschut
kunt ankeren; kleine ferry's en vissersboten varen er af en aan. Het plaatsje zelf is enkele kilometers
verderop en we besluiten het niet te bezoeken.
Vrij kort na de ingang liggen een aantal moorings waarvan we er eentje oppikken met (bij hoogwater) 5
meter diepte. Ook hier wordt weer uitgebreid gezwommen en de omgeving verkend met de bijboot. Voor de
kinderen is het een feest, ze hebben het geweldig.
De nacht steekt er een stevige wind op en vooral de schipper slaapt onrustig, houdt de mooring het? Ja, dat
doet hij en de volgende ochtend is het net als de vorige; we liggen stevig op de stroom en voor het ontbijt
wordt gezwommen. We gaan vanmiddag naar rio Guadiana, een riviertje dat de natuurlijke grens vormt
tussen de Algarve van Portugal en Spanje.
Er is vrijwel geen wind en op de motor varen we de 15 mijl naar de rivier en meren af in de haven van Vila
Real de San Antonio met redelijke voorzieningen. Robert vangt een dikke vis die bij het schoomaken door
zijn vingers in het water glibbert….helaas geen vis vanavond. In het niet onaardige plaatsje wordt op een
terrasje gegeten terwijl we getuige zijn van de overwinning van Duitsland op Turkije op een enorm scherm.



vanaf nabijgelegen strandje
op het nabijgelegen strandje
26-6 2008 (Vila Real de San Antonio)

Vandaag is het klusjesdag, hebben we besloten: de kinderen op de steiger vissen vangen, spelen
en plezier maken terwijl de mannen aan het werk gaan: hout verzamelen voor de bimini-steun, de
boel zagen en kitten, de afvoer van de goten van de koelkast ontstoppen, rondje motor, lekkend luik
behandelen, plan voor de loopplank (ingewikkeld) en een methode bedacht voor het bergen van de
bijboot en daarna een paar biertjes, want het is warm! Robert heeft zoals bekend gouden handjes
en er worden allerlei probleempjes opgelost waar ik niet aan toe kom en vooral die ik niet voor
elkaar krijg. We besluiten de dag met het kijken naar een aardige film op de laptop in de kuip.

27-6 2008 (Vila Real de San Antonio- Mazagon, 30 mijl, W3)

We verlaten Portugal en gaan weer naar Spanje terug; Portugal, een vriendelijk land met dito
bevolking waar je je in het Engels goed verstaanbaar kan maken. We komen graag nog eens
terug! Een tochtje als de voorgaande, we hebben de Portugese Noord, de bekende passaatwind
verlaten en alleen nog lichte winden, hoewel er bij Gibraltar een stevige Ooster staat, de
Levanter, die we moeten afwachten alvorens de kaap te kunnen ronden.
Je kunt stellen dat het geleidelijk een stuk warmer is geworden, de wind afgenomen en het
zeilen minder spectaculair. Met de motor bij varen we het eerste stuk; later zeilend met de
halfwinder erbij. De bimini er bij op om wat schaduw te geven, zo scharrelen we naar het plaatsje
Mazagon, waar we voor anker gaan met voor en na de maaltijd een zwempartij. Heerlijk rustig,
mooie omgeving. De nacht geeft wel wat deining van de oceaan waardoor sommige leden van de
crew een wat onrustige nacht hebben.

28-6 2008 (Mazagon-Chipiona, 31 mijl, W 2)

Wakker worden en meteen het water in waarna thee en koffie klaar staan en de zon onze
bruinverbrande lijven opwarmt.
Om 10.30 gaan we ankerop en op de motor (helaas geen zeilen vandaag, te weinig wind) naar de
volgende aanloopplaats: Chipiona, juist boven de baai van Cadiz.,De tocht wordt opgevrolijkt door
dolfijnen, de kinderen dolenthousiast. Chipiona is een wat rommelig maar aardig plaatsje met
vriendelijke jachthaven en vlakbij een mooi strand waar de kinderen zich kunnen uitleven. Vergeten
hier foto's te maken!

29 en 30-6 2008 (Chipiona-Rota, 16 mijl, NW 3)

Een goed Engels sprekende Spaanse buurman raadt ons af om naar de jachthaven van Cadiz te
gaan: ongezellig en ver van de stad. Er zijn een aantal havens in de baai van Cadiz, hij vindt Rota
de beste en je slaat natuurlijk zo'n advies niet in de wind, dus: naar Rota.
Eerst wordt er buiten de baai ng geankerd voor een zwempartij. Bij het achteruitvaren om te testen
of het anker houdt breekt de dyneema lijn die de spanning van de ankerlier moet opvangen, het
anker houdt! Ik dacht altijd dat dyneema sterker was dan staal, nou ja er zijn ergere dingen. Op de
motor (alweer) naar Rota, wat een alleraardigst plaatsje blijkt en waar we in een volle zaal met
joelende Spanjaarden (Olé olé!) getuige zijn van hun voetbalfeestje. Aan het eind van de wedstrijd
gaan ze los en wandelen wij terug naar de boot.
Maandag 30 juni, we gaan een auto huren en Floris ophalen van het vliegveld van Malaga. We
regelen een keurige Peugeot en rijden rond het middaguur naar het zuiden en blijken, hoewel ik de
route heb overgeschreven vanuit Google toch fout te zitten en op een kleinere autoweg te belanden
naar Gibraltar. Het uitkijkpunt vanaf enige hoogte op de zee-engte van Gibraltar en de Marokkaanse
kust maakt veel goed, het is een lange maar interessante rit.
Precies op tijd komen we aan en wanneer we de aankomsthal binnenkomen komt Floris er uit
wandelen. Timing. Een hartelijk weerzien en vlotte rit terug waarna we met de familie de avond
besluiten op een Spaans terrasje.

mailen vanuit de kuip terwijl de kinderen slapen (zie
rechts in de kajuit)
Guadiana rivier, wij liggen in Portugal, de rechteroever
is Spanje
de halfwinder in actie
slepen
en gesleept worden
pleintje, vlak voor de wedstrijd (nadien te
donker voor een foto)
boven Gibraltar, de zee-engte er tussen en
aan de overkant Marokko
hoera, Floris is terug!