mood indigo op reis
van IJlst naar Wight
1-9 2008 (Salerno)

Vandaag willen we Pompeii bezoeken, de stad op de helling van de Vesuvius die in 79 na Chr werd verwoest
door de eruptie, de lava en de gassen; er vielen daarbij toen 2000 doden zoals uit de verslagen blijkt. De
doden vielen door instortende huizen en de gassen die vrijkwamen. De stad lag begraven onder de lagen
totdat deze werd herontdekt in de 17e eeuw.

We nemen de trein vanuit Salerno; een halfuurtje lopen naar het station en de reis duurt 40 minuten waarbij
we oude vervallen rommelige plaatsjes passeren.
In de huidige stad Pompei (met ťťn i) moeten we vanaf het station nog 2 km lopen. Bij aankomst is het er
een rommeltje: de stroom is uitgevallen, er staan groepen toeristen en de kaartjesmachines doen het niet
meer; stress bij de kassieres; er worden handmatig kaartjes uitgeschreven, enfin, we komen binnen.
Indrukwekkend wat er nog over is van deze eens zo welvarende stad, en de sfeer die deze uitstraalt; je krijgt
werkelijk een fraai beeld van hoe het in die tijd was te leven in een stad.
Duidelijk is in ieder geval dat we veel te weinig tijd hebben om alles te zien, maar dat is ook niet nodig.
Na enkele uren houden we het voor gezien en lopen terug; Ewout een doosje met lava van de souvenirshop
mee. De terugreis loopt veel sneller dan heen en we zijn in ruim 20 min terug, deze sneltrein neemt een
andere route door een heel lange tunnel.
We lopen terug via het centrum van Salerno, Italiaans: druk, lawaaiig maar ook gezellig.

2-9 2008 (Salerno-Acciaroli, 35 mijl, SW 3)

We hebben het doel eind van de week in Vabo Valentina te zijn, op de teen van de laars van ItaliŽ, daar
komen de volgende opstappers aan boord; in de week na hun vertrek willen we de oversteek naar Corfu
maken, (in oktober wordt het weer toenemend instabiel) zodat we in de omgeving van Corfu en Levkas nog
enkele weken kunnen scharrelen. We hebben besloten Malta voor later te bewaren.
Er komen nu een paar tochten langs de kust zuid van Napels; deze is prachtig en in het algemeen minder
druk bezocht dan noordelijker.
Een rustig tochtje weer met de motor bij (de motor is hier wel van onschatbare waarde, we hebben steeds
weinig wind). Acciaroli is een prachtig Italiaans plaatsje met veel sfeer en straten om weg te dromen; het
toerisme is er niet helemaal aan voorbij gegaan getuige de souvenirshops maar dat nemen we graag voor
lief. We liggen aan een kade die verbouwd wordt om de voorzieningen voor jachten te verbeteren. We zien
een kilometer verderop een rookpluim, brand? Er blijkt een 'brandweerauto' vlak voor de boot te staan: een
klein vrachtwagentje met een pomp met een paar honderd liter water in een tank en een geel zwaailicht;
een paar mannen met ontbloot bovenlijf springen erin en rijden met zwaailicht weg, zonder helmen, pakken
of wat dan ook, amusant. Ze zijn na een half uurtje terug, het viel gelukkig mee.
Zwemmen vanaf het strand, wat ronddwalen en rozig de koffer in.

weer aan het werk
Acciaroli
de brandweerauto
Ewout in het amfitheater
3-9 2008 (Acciaroli- Camerota, 22 mijl, SW 2-3)

Een klein tochtje vandaag, een herhaling van gisteren; warm. Ewout doet onderweg zijn schoolwerk. Ook
Camerota is een alleraardigst plaatsje, wat groter en drukker dan Acciaroli maar de moeite waard. We eten
op een terrasje, genieten van het uitzicht met koele witte wijn.

Via Stabiana, een van de hoofdstraten
Macellum (voedselmarkt)
straatje in Acciaroli
maar ook ontspanning
Camerota
4-9-2008 (Camerota-Cetraro, 38 mijl, SW 2-3)

Opnieuw een tocht op de motor, saai maar wel lekker, geen deining en er wordt veel gelezen. We
schrikken wanneer de schroef iets raakt en de boot een tijd niet sneller dan 5,3 knopen wil varen; ook
rammelt de schroef wat. Er zijn verdere geen aanwijzingen dat er iets in zit.
Cetraro heeft een kade waar een aantal boten ligt afgemeerd. We worden opgevangen door een meneer op
een brommer. Hij zegt dat het hier gratis is, maar vraagt wel een bijdrage voor zijn hulp. We geven hem
een tientje, maar dat is de bedoeling niet: een boot van deze lengte moet toch minstens 20 euro opleveren.
Ik ben al geneigd overstag te gaan maar Marrie vindt het onzin. Hij moet het er dus mee doen. Hij wijst ons
nog op een prima restaurant aan de kade, waar verder nauwelijks iets is. Wanneer we een wandelingetje
maken en langs het restaurantje lopen blijkt de meneer die onze lijn aannam de eigenaar ervan te zijn. We
besluiten er een hapje te eten maar de kwaliteit is beneden peil en nog duur ook.

5-9 2008 (Cetraro-Vibo Valentina, 48 mijl, var 2-3).

En weer een motortocht met schoolwerk, lezen, en ik geef aan dek het polyester en RVS een poetsbeurt.
De motor loopt als een zonnetje en de boot maakt weer snelheid als tevoren; misschien heeft er toch iets
kleins in de schroef gezeten.
In de loop van de middag komen we aan in Vibo Valentina, aan de noordkant van de 'teen' van ItaliŽ; het is
een alleraardigst plaatsje in een lieflijke omgeving. In de marina waar we afmeren wordt goed engels
gesproken, een bijzonderheid in ItaliŽ, wel prettig. Morgen komt een monteur om naar de koelkast te kijken.
We blijven liggen want morgen komen er weer gasten aan boord: Dicky en Helle die we hier opwachten.


Vibo Valentina in prachtige omgeving
6-9 2008 (Vibo Valentina)

Om half 9 worden we gewekt door een dikke monteur (die komt voor de koelkast), spreekt uiteraard geen
woord voorbij de Italiaanse grens, kijkt en draait een keer aan de thermostaat en zegt dat deze stuk is.
Ik ben het er niet mee eens maar ga dat maar eens uitleggen. Een van de jongens op de steiger helpt
wat met vertalen maar de monteur houdt voet bij stuk. Hij zal terugkomen om een nieuwe te plaatsen
maar belooft op mijn aandringen ook het gas in de compressor te controleren. Zijn knecht komt terug en
heeft in een ommezien een andere thermostaat gemonteerd; er blijkt daarna inderdaad te weinig van het
gas in de compressor aanwezig, dit wordt bijgevuld. Vervolgens een ingewikkelde discussie dat er dus
volgens mij een lek moet zijn maar de man zegt dat de druk niet terugloopt dusÖ enfin, lastig allemaal;
hij kan trouwens een eventueel lek niet dichten zegt hij. Hij belooft uiteindelijk de avond terug te komen
om de druk nogmaals te meten en tot onze verbazing doet hij dat ook. De druk blijkt niet duidelijk
veranderd. Het blijft allemaal wat raadselachtig maar de koeler doet het weer goed! We hopen er maar
het beste van.
Op advies van het personeel van de marina doen we de shopping een heel eind verderop, ze brengen van
daar de boodschappen naar de boot. We zijn onder de indruk van de service van de (Canadese)
eigenaar, de auto staat klaar als we afrekenen bij de kassa en 2 jongens rijden mee om de boel bij de
boot af te leveren.
Ook in de marina zelf is men erg vriendelijk en behulpzaam.
Er blijkt een Nederlands stel naast ons te liggen, de eerste die we in maanden zijn tegen gekomen, de
Zeebeer uit Alkmaar. Pensionada's die in het voorjaar en najaar steeds een paar maanden rondvaren in
dit gebied. Heerlijk leventje!
We gaan nog even naar een nabijgelegen strandje en horen dat Dicky en Helle een flinke vertraging
hebben: het Italiaans grondpersoneel staakt. Het begint met een half uur maar worden er uiteindelijk
bijna 3.
Ze arriveren om half een maar dat belet ons niet om nog uitgebreid bij te praten

7-9 2008 (Vibo Valentina-Tropea 11 mijl, vrijwel windstil)

We verlaten om 11 u de haven om voor anker te gaan en uitgebreid wordt er gezwommen en geluierd.
In de loop van de middag scharrelen we op de motor naar Tropea. Wat een schitterend plaatsje is dit!
Een prima marina met uitzicht op het oude stadje dat ongeveer 50 meter hoger ligt; we lopen de 200
treden naar boven en hebben, hoewel het al donker is, een prachtig uitzicht en genieten van het
authentieke stadje met smalle straatjes die soms plots eindigen bij een hek van waaruit je dan weer steil
naar beneden kijkt, eten in een aardig restaurantje en boeken een boottocht morgen naar de Stromboli,
een zeer actieve vulkaan, die elk kwartier gemiddeld een kleine uitbarsting geeft. 'De oudste vuurtoren ter
wereld', leidde Odysseus in de oude Griekse mythologie naar de klippen van Scilla en Charybdis. 925
meter hoog. Er is te weinig wind om de afstand met de eigen boot te doen (30 mijl enkele reis).

8-9 2008 (Tropea, Stromboli)

We gaan dus met een toeristenboot naar Stromboli, de kaartjesverkoper heeft ons enthousiast
gemaakt. Om 15 u vertrekt de boot vol toeristen en vaart in 1,5 u naar de vulkaan, vaart er omheen
waarbij de boot scheef hangt van de fotograferende toeristen en meert af bij het dorp aan de voet
van de vulkaan. We gaan er af en wandelen door het dorp dat alleraardigst is , met smalle straatjes
en gezellige cafťs.
We nemen een pizza in een ervan en moeten om 20 u weer aan boord zijn.
Dan vertrekt de boot, het is inmiddels donker, om een uitbarsting te bekijken. Na meer dan een uur
ingespannen turen, filmen en fotograferen in het donker komen we tot de conclusie dat het
allemaal niet veel voorstelt. Af en toe een vonkje boven de vulkaan uit, niet vast te leggen met de
camera. 'Vorige week was de vulkaan veel actiever' krijgen we te horen, het zal wel maar we zijn
niet onder de indruk.
De boot vaart in 1,5 u terug en we zijn om 23 u weer terug. Conclusie: leuk, maar niet echt de
moeite waard.

9-9 2008 (Tropea-Scilla, 29 mijl, NW 2-30

Dicky, Helle en ik nemen nog eens de moeite om de 200 treden naar boven te lopen en Tropea
nogmaals te bekijken en te fotograferen, terwijl Ewout en Marrie zich met school bezighouden. Er
worden wat souvenirs gekocht. We komen opnieuw tot de conclusie dat het een bijzonder plaatsje is
met prachtige uitzichten.
Aan het eind van de ochtend vertrekken we richting Scilla, bekend van de klippen van Scilla en
Charibdis; het ligt bij de ingang van de straat van Messina; in de oudheid moest Odysseus op de
terugtocht naar huis na de oorlog tegen Troje hier tussendoor varen. De straat van Messina leverde
de gevaren op van deze klippen. Scilla was een monster met 12 voeten en 6 verschrikkelijke hoofden
en zwierf rond de oostkant van de Straat; het monster kon zeelui zo van hun schip plukken.
Charibdis was een enorme waterkolk die schepen verzwolg die te dicht in de buurt kwamen. Er zijn
aanwijzingen dat het monster feitelijk waterhozen waren die hier wel voorkomen. Zo moesten
schepen tussen de gevaren door zeilen; de term wordt in medische kringen nog steeds gebruikt om
aan te geven dat elke behandeloptie (grote) risico's met zich mee brengt. In 1783 heeft een grote
aardbeving de topografie ingrijpend gewijzigd waardoor de passage veel minder gevaarlijk is
geworden. Er zijn nog wel waterkolken maar deze zijn niet gevaarlijk meer.
Scilla dus. Een klein plaatsje met als haven niet meer dan een pier; het moet aantrekkelijk zijn
volgens de pilot.
Na een tocht van 29 mijl naderen we de haven; in tegenstelling tot wat de pilot aangaf blijkt er geen
ligplaats beschikbaar, alles is bezet met plaatselijke vissersbootjes. Ik ben geneigd de moed al op te
geven wanneer Marrie nog een grote boot ziet waar we naast kunnen gaan liggen. De plaatselijke
bevolking is uiterst vriendelijk en behulpzaam. We blijken het enige bezoekende jacht te zijn. Een
prachtige avond besluit een bijzonder mooie dag met een geweldig uitzicht.

10-9 2008 (Scilla- Reggio di Calabria, 11 mijl, N 3-4)

De dag begint met een klein ontbijtje; we hoeven vandaag maar een klein stukje dus uitgebreid
de tijd om het werkelijk schitterende plaatsje te bezoeken.
We scharrelen met de bijboot naar de wal en wandelen omhoog naar het kasteel; we lijken de
enige toeristen in het hele dorp, de mensen zijn allervriendelijkst en het uitzicht prachtig. Nauwe
straatjes die omhoog slingeren; kleine boot hellinkjes, uitzicht op de Straat van Messina. Op de
terugweg vinden we een terras boven het water waar we een lunch nemen en concluderen dat we
hier volop genieten. Het eten is uitstekend, de lokale wijn van goede kwaliteit en we stellen vast
dat dit een van de mooiste plaatsen is die we op onze reis hebben bezocht.
In de loop van de middag vertrekken we om de straat van Messina in te varen met een
aangenaam briesje. De wind neemt wat toe door het tunneleffect en we gaan op de zeilen naar
Reggio di Calabria, tegenover Messina op SiciliŽ, een middelgrote stad waar we tanken en
afmeren in de haven en een uiterst genoeglijke avond beleven. We hebben de klippen van Scilla
en Charibdis gehad en het overleefd. Een prachtig gebied!

Stromboli, het meest actieve dat we te zien kregen;
een sigaar van Helle produceert meer rook.
het (alleraardigst) dorp op de Stromboli
in het restaurant ter plaatse
Scilla
Straat van Messina
Haventje van Scilla, we liggen helemaal
bovenin
onderonsje
zicht vanaf Tropea
Dicky en Helle zijn gearriveerd
11-9 2008 (Reggio di Calabria-Rocella Ionica, 63 mijl, var 3)

We moeten nu het stuk onder de voetzool van ItaliŽ passeren; een flink eind, Niet het meest
interessante gebied. We hopen er een paar dagen over te doen, er komt de komende week minder
weer aan met regen (voor het eerst sinds maanden!)
We vetrekken om 6.30 u, het is nog maar net licht, en genieten van de talloze vliegende vissen die we
in in de Straat van Messina zien. Ze komen uit het water en scheren tientallen meters vlak boven het
wateroppervlak waarna ze weer verdwijnen.
Met een licht windje, de zeilen en de motor bij, stomen we af op de eerste zuidelijke haven: Rocella
Ionica. Er wordt gewaarschuwd voor ondiepte, mogelijk kunnen we er niet in maar dat blijkt
ruimschoots mee te vallen. De haven lig er wat verlaten bij, het stadje is een paar kilometer verderop,
weinig interessant.
We meren af, zien nergens een havenkantoor en gaan er maar vanuit dat het zo kan; er liggen nog een
aantal
yachties aan de steiger. Een stevige wandeling voor wat boodschappen en een gezellige avond
in de haven.

12-9 2008 (Rocella Ionica- Le Castella, 46 mijl, var-SW 2-5)

Het volgende stuk op de passage langs de voet van de laars is iets minder ver: naar Le Castella, een
klein plaatsje met dito haven, genoemd naar het kasteel dat er ligt.
Warm, weinig wind in eerste instantie maar deze neemt toe in de loop van de midag tot een kracht 5
en we stuiven op het haventje af. Meteen achter de pier is het rustig en er is een klein doorgangetje
met een dito marina, vol met locale boten; we kunnen afmeren als 3e naast 2 beroepsboten, prima zo.
We vieren de laatste avond en zijn het roerend eens dat het bijzonder gezellig was, het is voorbij
gevlogen.

13-9 2008 (Le Castella-Crotone, 19 mijl, SW 4-6)

In de loop van de ochtend vertrekken we naar Crotone, een wat grotere stad vanwaar Dicky en Helle
goed per trein naar Lamezia luchthaven kunnen reizen. Het wordt al wat onbestendig in de lucht: er zit
een weersverandering aan te komen. Het laatste stuk waait het stevig, regelmatig boven de 22 knopen
maar we arriveren in de Porto Vecchio van Crotone zonder problemen. Er wordt afgemeerd, nog een
laatste zwempartij en daarna spullen pakken; een Italiaan op een boot naast ons wil de dames wel naar
het station brengen tegen betaling.
Om half vijf wordt er uitgezwaaid. We vernemen later per sms dat hij er 20 euro voor vraagt, 3 minuten in
de 'taxi'!
Wij lopen de stad in, doen wat boodschappen en bereiden ons voor op de oversteek van de Golf van
Taranto die de voetzool van de hak van de laars scheidt. Het is de bedoeling morgen om 5 u te vetrekken
om nog bij licht in Santa Maria di Leuca aan te komen.

afgemeerd in le Castella
het haventje
laatste avond alweer
14-9 2008 (Crotone-Ciro, 18 mijl, var 3)

De wekker gaat om 4.30 u af, als we buiten kijken onweert het stevig en het regent ook inmiddels. Het
weerbericht geeft SW 4 maar er is een waarschuwing voor onweersbuien met zware windstoten. We besluiten
niet te gaan, we hebben nog tijd genoeg. Eventueel kunnen we later op de dag nog naar Ciro, een kleine haven
18 mijl verderop noordoost waardoor we de oversteek naar Maria di Leuca met 10 mijl bekorten, en deze
helemaal in het licht kunnen varen, bij dit onstabiele weertype wel prettig.
De hele ochtend plenst het met bakken en er is ook langdurig onweer, tegen het middaguur klaart het op en
aan het begin van de middag vetrekken we naar Ciro, een klein stuk omhoog langs de hogerwal.
Ciro is een rommelig plaatsje; de haven is goed beschut maar vies en er hangt een sterke pislucht. We meren
af aan de pier waar nog een plekje vrij is; op de kade ligt allerlei afval en wat visgerei ; voorzieningen zijn er
niet. Er komen een aantal bootjes de haven binnen varen van plaatselijke bewoners. Een ervan gooit een
plastic afvalzak zo overboord de haven in!
We wandelen het dorp in als het donker is geworden en eten in een piepklein restaurantje waar we de enige
gasten zijn en allervriendelijkst worden bediend. De kok komt nog laten zien wat voor enorme vis hij vandaag
met zijn hengel aan de haak heeft geslagen.

15-9 2008 (Ciro-Santa Maria di Leuca, 61 mijl, SW5 later NW 4)

De trossen gaan om half 7 los en er blijkt buiten een forse deining te bestaan; het waait ook harder dan
verwacht, een kracht 5 met knobbelige zee; de oversteek verloopt voorspoedig en rond 16 u varen we de
haven van Santa Maria di Leuca in; deze is volgens de
pilot weinig beschut; eenmaal afgemeerd liggen we
aardig te rollen, maar goed we hebben de een na laatste etappen van de reis naar Griekenland afgelegd. Naar
de haven van Corfu is het nog 85 mijl; we hebben dan nog 5 weken om er van te genieten en zijn nauwelijks
meer afhankelijk van de grillen van het oktoberweer.
Ook hier liggen weer een aantal
yachties die graag verder willen. De weersvooruitzichten zijn echter niet
gunstig.

haven van Crotone bij avond
haven van Ciro, weersverslechtering
Santa Maria di Leuca, puntje van de hak
van Italie
16-18 september 2008 (Santa Maria di Leuca)

We blijven liggen vandaag: er worden onweersbuien met zware windstoten voorspeld en de wind gaat later op
de dag toenemen en blijft morgen met een kracht 6-7 doorwaaien. De haven is open naar het zuidoosten en
met wind uit deze richting liggen de jachten aan onze steiger aardig te rollen. Later draait de wind naar het
noorden en neemt in kracht toe tot een 7, maar we liggen dan rustiger. Het is nog wel aangenaam warm; de
school vindt plaats op een klein terrasje in de haven vanwege de bewegingen van de boot.
Wanneer Ewout wat rondscharrelt tijdens de pauze wordt hij door een man aangesproken die een vreemd
probleem heeft: hij kwam vandaag met zijn motorjacht van Corfu, er waren volgens hem enorme zeeŽn en er
was ergens in de slaapcabine een laatje uitgeschoven waardoor de deur naar de slaapcabine met geen
mogelijkheid meer open kon. D6or een kier van de deur kon hij niet naar binnen maar het handje van Ewout
paste er precies door. Na enig gepruts kan hij het laatje er helemaal uittrekken en is het probleem opgelost.
De ouders worden op de borrel uitgenodigd en zo zitten we om 17 u aan boord van een Engels 17 m
motorjacht met zelfs vast personeel (1 man in vaste dienst voor continu onderhoud en poetswerk) aan boord.
Een andere wereld dan de onze, geld speelt geen enkele rol; deze boot hadden ze dit jaar gekocht omdat er
een eigen ligplaats bij zat in Z Frankrijk, die zijn bijna niet te krijgen, volgend jaar willen ze een wat
comfortabeler jacht van 30 m aanschaffen.

Op 17 september waait het enorm; we proberen te uploaden maar de 'internet is broken" vanwege eerder
onweer. Ik informeer bij een hotel ter plaatse; ze hebben hier in Leuca nog geen ADSL internet maar ik kan
hun (trage) verbinding wel tegen betaling gebruiken. Het lukt me echter niet de boel aangesloten te krijgen. In
het nabijgelegen dorpje Castringnano schijn wel internet beschikbaar te zijn, dus met laptop er heen, een
slijtageslag, tegen wind in een stevige helling, 4 km met het vouwfietsje. Een doods plaatsje met een internet
bar die net dicht gaat! Morgen maar opnieuw proberen. Marrie stelt voor een auto te huren en de omgeving te
bezichtigen; het verhuurkantoortje is echter gesloten. Toevallig probeert een stel van een paar boten verderop
ook een auto te huren en staat dezelfde dichte deur. Ik bel het nummer dat op de deur staat en leg uit dat we
graag 2 (twee dus) auto's willen; dat kan, morgenochtend om 10 u. Er kan morgen immers nog niet gevaren
worden.

Om 10 u op 18 september staan we (het andere stel en ik) voor de deur. Om 10.15 belt de vrouw nog eens:
sorry, wat verlaat komen er aan. "two cars' wordt nogmaals nadrukkelijk gezegd; ja hoor komt in orde. Om
10.40 u komt een meisje de huurcontracten opmaken. Ik laat beleefd het andere stel voorgaan en als het
contract is opgesteld blijkt er maar 1 auto te zijn! Er is trouwens ook geen andere auto beschikbaar. Zij
voelen zich erg opgelaten en ik vind Italianen soms wel erg onnozel. Enfin, opnieuw met het fietsje naar
Castrignano en dit keer lukt het allemaal. We doen de middag wat boodschappen en de discussies over het
weer zijn niet van de lucht. Er ligt een viertal boten iets verderop waarvan er 3 ook naar Corfu willen en 1 naar
KroatiŽ. Er worden gribfiles gedownload, websites bezocht en eindeloos gediscussieerd; met name het
Italiaanse weerbericht dat een kracht 5 met ruwe zee voorspelt, schrikt iedereen toch wel af, vooral de ruwe
zee. Anderzijds zien de berichten er voor de dagen erna niet florissant uit en we hebben sterke behoefte dit
plaatsje te verlaten. Uiteindelijk spreekt de laatste update van een matige zee en dat geeft voor ons de
doorslag: gaan. De andere 3 boten die naar Corfu willen gaan nu ook.

vanwege de rollende boot is de school verplaatst
zicht op de haven vanaf de top, veel buien in aantocht
19-9 2008 Sta Maria di Leuca-Gouvia Marina op Corfu, 83 mijl, NNW 5)

Om 4.30 u gaan we eruit en 5.20 u zijn we buiten; na 2 u komen we tot de conclusie dat het oncomfortabel
is maar prima te doen; de zee is nog niet tot rust gekomen na de voorgaande dagen maar het is geen
probleem; we maken goede voortgang met de zeilen en ook zacht de motor bij: het zou mooi zijn als we
voor donker in Corfu zijn. Dat lukt ook en na een prima reis meren we rond 18 u Italiaanse, 19 u Griekse tijd
af in Gouvia Marina, die in de 15 jaar geleden dat we hier waren enorm gegroeid is. Corfu is nog steeds een
prachtig eiland om langs te varen, met glooiende hellingen, groene bebossing en mooie baaitjes..

We hebben Griekenland, het einddoel van de reis, bereikt! We vieren het met een etentje en gaan de
komende weken genieten van de omgeving hier, waar het in het naseizoen rustig schijnt te zijn.


Jaap en Inge komen aan
bijpraten
uitzicht vanaf de ligplaats
20-9 2008 (Gouvia)

De dag bestaat vandaag uit het schoonmaken van de boot, opruimen, herinrichten, boodschappen en
douchen; juist als we uit de douche komen staan Jaap en Inge al in de haven, we hadden ze pas een uur
later verwacht, ik had niet goed op de aankomsttijd gekeken en de sms-jes gemist.
We zitten al snel uitgebreid bij te praten en zijn klaar voor het vervolg en bijna laatste deel van de reis: de
omgeving in rustig tempo verkennen.

21-9 2008 (Gouvia-Petriti, 15 mijl, NW 3_

Na een copieus ontbijt wordt de motor gestart en varen we met mooi weer en een licht briesje naar Petriti,
een klein dorpje in het zuiden van het eiland. Het is een klein haventje, meer een piertje met daaraan een
aantal flottielje jachten met de Nederlandse vlag; we kunnen er nog net bij en naast ons komen Engelsen te
liggen die ook al in Leuca aan onze steiger lagen.
Een klein plaatsje met wat terrasjes met mooi uitzicht.

haventje van Petriti
Corfu stad
vertrek van collega cruiseboot
22-9 2008 (Petriti-Platarias, 15 mijl, SE 4)

We worden wakker met een toegenomen wind uit het zuidoosten, zware bewolking en regenbuien verderop;
het ziet er dreigend uit. We waren van plan naar Paxos te varen maar zien daar vanaf vanwege het weer en de
ongunstige wind. In de stromende regen varen we naar Platarias, een klein haventje aan het vasteland van
Griekenland in een diepe baai. Het is er verrassend pittoresk en heeft een vriendelijke uitstraling. Later op de
dag wordt het droog en aangenaam. Wandelen, genieten en een terras; ook hier veel flottielje boten.

23-9 2008 (Platarias-Paxos, 18 mijl, var 2-3)

Er wordt nog even een internet cafť bezocht en na het ontbijt gaan we ankerop richting Gaios, de hoofdstad
van het eilandje Paxos ten zuiden van Corfu. Het meet ongeveer 19 vierkante km groot en is zeer populair
onder zeilers vanwege de pittoreske ligging met de boot. Het is er zomers dan ook altijd afgeladen vol. Paxos
is ook bekend vanwege de olijfolie maar moet het vooral hebben van het toerisme.
We treffen het dat we dit eiland eind september kunnen bezoeken het is er tamelijk rustig ondanks het
zonnige weer; we arriveren er na een rustig tochtje rond 15.30 u en zijn ronduit enthousiast over het prachtige
plaatsje. Wat een sfeervolle lokatie! Later op de dag loopt het nog vol met flottielje en andere boten maar het
blijft relatief rustig, we kunnen er volop van genieten.

voor anker in het haventje van Gaios
onderweg naar Platarias, buien het lijkt
een hollandse zomer!
invaart Gaios
24-9 2008 (Paxos-Mourtos 12 mijl, E 3-4)

De voorspelling voor vandaag: regen, in grote hoeveelheden. Op de Ionische zee gaat het waaien, maar hier
vlakbij Corfu blijft het rustig. Aangezien Jaap en Inge in Corfu stad van boord zullen gaan, vertrekken we in
noordelijke richting naar Mourtos, een klein vissershaventje aan het vasteland met een kade, erg pittoresk
gelegen.
Wanneer we de trossen los gooien en ankerop gaan zijn al veel boten vertrokken; ook nu zitten van een paar
boten de ankers in elkaar; een heel gedoe; bij ons geen probleem en in de stromende regen varen we uit. Er
staat buiten een aardig briesje en dito zee, wat in combinatie met de stromende regen de zeildag niet erg
veraangenaamt. Ik had Jaap en Inge nog wel laten weten dat zeilkleding niet nodig was; foutje.
We meren af in het schilderachtige Mourtos, dat mooi gelegen is tussen een paar eilandjes en een kade
heeft met een aardig dorpje er achter; We komen echter nauwelijks aan de wal door de stromende regen.

25-9 2008 (Mourtos-Corfu stad, 20 mijl, zwakke variabele wind)

Bij de reveille regent het nog steeds continu gestaag met een grauwe, sombere lucht. Onze gasten treffen
het niet zo! Maar, de vooruitzichten zijn goed, een weersverbetering komt eraan; vol goede moed gaan we
richting Corfu stad met weinig wind; in de loop van de dag wordt het droog en later komt de zon er weer bij,
het wordt dan een aangename 21 graden. In 1993 hebben we in de oude haven gelegen, nu is daar geen
plaats meer; er ligt alleen nog maar beroepsvaart, vooral boten voor dagjesmensen en vissersboten.
We komen terecht in de haven van Mandraki, aan de noordzijde onder de citadel, prachtig gelegen met een
mooi uitzicht. Hier zullen we 2 dagen blijven.

26 en 27 september 2008 (Corfu stad)

Op 26 september is de schipper jarig! 60 jaar, hoe is het mogelijk. Het grote feest is vorig jaar al gehouden.
Een feestelijk ontbijt met een versierde kajuit, kado's, zingen en genieten van telefoontjes, sms-jes en mail.
Iedereen bedankt!
We wandelen de citadel omhoog: het uitzicht is prachtig. Er is een enorme cruisboot voor anker gegaan
vanochtend; we spreken een Canadees stel die vertellen dat er 2600 gasten zijn! Ze varen in 2 weken van
VenetiŽ naar de Aegeische zee en eindigen in Rome.
Wij huren een auto en rijden het eiland over, wat beslist de moeite waard is: langs de mooie plekjes van het
eiland beklimmen we de berg Achilleion met daarop het enorme voormalige landhuis (nu museum) van
keizerin Sissy van Oostenrijk in het begin van de vorige eeuw. Het is schitterend gelegen met een
weelderige tuin met veel beelden, het geheel omzoomd door talloze cipressen en ander fraai geboomte. Wel
is het erg druk met bezoekers van de cruiseboot die met bussen worden aangevoerd. We nemen koffie met
gebak en toeren naar nog een paar mooie plekjes; de auto kunnen we op een parkeerplaatsje vlakbij de
boot in de citadel laten staan.
Laatste avond alweer met Jaap en Inge; het was erg gezellig!
Op 27 september zwaaien we hen uit na nog wat geklust te hebben. Ze kunnen de huurauto op het vliegveld
achterlaten.
We besluiten in de haven nog een dag te blijven liggen en verplaatsen de boot naar de andere kant waar een
plek is vrijgekomen, we liggen er rustiger en hebben stroom; we ontmoeten Nederlanders waarvan ik de
website heb gelezen en die al langer in dit gebied rond varen.


gelukwensen
op de citadel
een van de fraaie plekjes op Corfu
Mourtos in de regen
'onze' marina in Corfu stad onder de citadel
28-9 2008 (Corfu stad-Parga, 30 mijl, var 3-4)

Als tussenstop tussen Corfu en Preveza hebben we Parga gekozen; schijnt wel erg toeristisch te zijn
maar mooi gelegen. Na een mooi reisje scharrelen we de baai van Parga in; westelijk een piepklein
haventje met nog een paar plekken tussen slecht onderhouden vissersbootjes; de bodem loopt sterk op
en we meren af met een flinke afstand tot de kade. Een watertaxi brengt ons (met een aantal andere
bemanningen) naar Parga, zo'n 10 minuten varen, waar we een paar uren rond kuieren (aardig maar wel
heel erg toeristisch vinden wij) en om 22 u worden terug gebracht.

29-9 2008 (Parga- Preveza Cleopatra marina, 28 mijl, SW 3-4)

Bijtijds vertrokken en al rond 14.30 u in Preveza, de nieuwe marina van Cleopatra Marina waar we de boot
zullen achterlaten. Het ziet er allemaal professioneel uit; het kantoor is vanmiddag gesloten, morgen
zullen we zaken gaan regelen (onderhoudswerkzaamheden, datum dat de boot er uit gaat, terugreis etc.).
We meren af in een bijna lege nieuwe marina en precies naast ons komt een zeiljacht met 5 mannelijke
bemanningsleden, vermoedelijk uit Kroatie die het flink op een drinken zetten, maar gelukkig haken ze al
bijtijds in de avond af.

Parga
in de watertaxi
30-9 2008 (Preveza)

In de loop van de ochtend kunnen we onze zaken regelen. Cleopatra Marina is de grootste van de 3 werven
tegenover Preveza stad. Er zijn cabins te huren om, als de boot op de kant staat, overnachting te hebben. Er
is een zeilmaker die we opdracht geven 2 dekzeilen temaken, een voor over de dekluiken op het voordek en
een over de kuip met alle instrumenten. Er is een shipchandler met veel onderdelen. Wanneer we klaar zijn
steken we over een gaan voor anker liggen aan de kade in Preveza stad. Hier veel terrassen, winkels en
andere voorzieningen. Het doet prettig aan. Er kan uitgebreid gewinkeld worden; er zijn ruime internet
mogelijkheden.
Een aantal huurboten ligt hier ook voor anker maar vooral veel booteigenaren die hun jacht klaarmaken voor
de winter om de wal op te gaan.